Erabiltzailearen profila

Hara! Paperjaleoi erreferentzia egiten digu 🤓 #IndependentziarenDekalogoa

Aupa @elegose@mastodon.eus! Oraintxe @josebagabilondo@mastodon.eus​ren #IndependentziarenDekalogoa liburuari ekiteko prest. Blogean aurrerapen gisa argitaratu zituen ipuinetako batzuk irakurri nituen. Azken emaitza nolakoa den jakiteko gogoarekin!

Platonen kobazuloaren mitoa aipatzen da kritiketako batean. Esku artean dugun liburuak ere badu horretatik. Irakurgai ditugun kritikak dira ustezko jatorrizko liburutik jasotzen ditugun itzalak, ezin baitugu hura zuzenean ezagutu. Isla horiek badute fidagarritasunik? Zenbaterainoko zehaztasunez berreraiki dezakegu jatorrizkoa horietatik abiatuta?

Ez da hori Ibarbiaren liburuari egindako kritiketan irakurritakoak eskuartean dugun liburu fisikoari ere aplikagarriak zaizkion aldi bakarra, nire ustez. Liburu bitxia da, oso "meta", nolabait esateko. Ez da eleberri bat, eta ez du beharrik ere, irakurtzeko interesa piztu eta mantentzeko.

Liburuaren amaiera aldera iruzkingileetako batek dioen bezala, "zuzentzera nator nire hasierako iritzia: nobela bikaina da Silueta. Irakurri beharrekoa. Eta, batez ere, iruzkindu beharrekoa". Ildo horretatik, infinituraino jarraitu dezakegu, liburuaren kritiken kritikak eginez. Nire gomendioa, zuk ere irakurri, gozatu, kritika egin, eta katera batzea.

@mikelgs @peioblanco Gehitu diot Txalapartaren webgunean aurkitutako azalaren irudia.

Persepolisek ondo irabazia dauka komiki bikainaren ospea. Asko gustatu zait Marjane Satrapik nola kontatzen duen Irango historia bere bizitzako pasarteen bidez. Niretzat erabat ezezaguna zen Iran bat aurkitu dut: ideia ezkertiarretako jendea, protestak, musika estilo berrien sarrera (punk, heavy, pop...), fundamentalismo erlijiosoaren inposizioaren aurkako erresistentzia, errepresioa... Izorraki handirik egiteko asmorik gabe Europan bizi deneko zatia ere oso interesgarria.

Harkaitz Canoren ipuin-liburu, komiki eta eleberri batzuk irakurria naiz, eta gustura gainera. Oraingo honetan benetan liburu bitxia osatu du. Lehen bi atalak/kritikak irakurrita, existitzen ez den jatorrizko eleberriaren puzzlearen piezak nire buruan kokatzen saiatzen.

«1929. urtea, baserri giroa, eta, gau ilunaren erdian, ama-alaba batzuen heriotza» abiapuntu dituen «euskal pop noir» komikia. Interesgarria iruditu zait. Olentzerori eskatu beharko diot ;) www.berria.eus/kultura/kontrako-eztarritik-fin-baina-etengabe-sartzen-den-istorio-honek-kontua-eta-zikina-oihukatzea-eskatzen-zuen_2150796_102.html?utm_source=Mastodon&utm_medium=Sare_sozialak_CM @berria@mastodon.eus bidez

#Akabo liburuak harrapatu nau eta gustura irakurri dut. Interesgarria iruditu zait nola josten duen istorioa txandakatzen diren orainaldiko eta lehenaldiko atal laburretan.

Pertsonaiei dagokionez, ez naiz horren positiboa. Manuren "informatikokeriak" oso karikatureskoak iruditu zaizkit, sinesgarritasuna kentzeraino. Ez naiz xehetasunetan sartuko izorrakirik ez egiteko, baina Sheenaren jokabide batzuk ere sinesten zailak egin zaizkit.

Ez nago batere ados. Ez dator nire esperientziarekin batere bat. Gaur egun kodearen zati gero eta handiagoa ChatGPTk idatzitako arima gabeko zaborra izango da, baina orain arte ofizio bat zen, hainbat eskola eta kultura propio zituena. Ez dut uste hori esan nahi duenik, baina lengoaia informatikoak literalki aldagaiez beteak daude. Baita berak ukatzen duen zentzuan ere. Kode informatikoan idazten duen pertsonaren nortasunaren araberako ñabardurak daude. Edertasuna egon daiteke, baita zatarkeria ere. Ez dauka hotza eta inpertsonala izan beharrik, askotan ezta efikaza ere. Iruzkinetan eta kodean bertan umorea ere egon daiteke... Behin baino gehiagotan barre algarak bota ditut lankideek utzitako oharrekin, baita haien sufrimenduarekin enpatizatu ere.

Eguerdiko bisita gidatua eta solasaldia bikain joan dira. Oso gomendagarria. "Hurrengoan ea lortzen dugun Ponsol-en dendara sartzea" esan du Joxan Oiz Arrutik. Beraz, badakizue, liburua gustuko baduzue adi egon deialdiei eta lehenbailehen izena eman, itxaron zerrendan geratu baita jendea. Horrekin zorrotzak dira, 25 lagunentzat zen bisita gehienez eta beste hainbeste entzungailu zeuden. Gainerakoak gogoarekin geratu behar.

Liburuaren kritika egin nuenean esan nuen Ponsolen abentura gehiago irakurri nahiko nituzkeela. Gaur idazleak gaia aipatu du eta atea irekita utzi du. Orain XX. mendean girotutako beste proiektu batekin dabil buru belarri, baina "zuek Amazurtza liburua oparitu jendeari eta..." :)

Berriz irakurtzen ari naiz, fresko eduki nahi dudalako bihar Joxan Oiz idazleak gidatutako #Amazurtza nobelan agertzen den Donostiari buruzko literatur ibilaldirako.

@elegose@mastodon.eus irakurle taldean iraileko liburua izan zen Laura Mintegiren #Akabo. Berandu bada ere hasi dut nik ere. Oraingoz ondo. Interesgarria da bikotearen hasiera eta "amaiera" lotzen dituen txandakako atalen haria.