Kritikak eta Iruzkinak

Liburu batzuk, zergatia oso ondo jakin gabe irakurtzen dituzu eta hau horietako bat da. Egia esan, oso gustura irakurri dut.

Zatirik interesgarrienak, nire ustez, hiru dira: aristokrazia mota jakin baten gainbehera morala (eta ekonomikoa), maitasun gurutzatu baten istoria eta liburuaren hasieran aurreratzen zaigun ondorioaren zergatia. Seguru asko idazle honen liburu gehiago irakurriko ditut.

Liburua hiru ataletan banatuta dago. Lehenengo atala primerakoa da, benetan itzela. Errealismo magikoz eta surrealismoz josia dago eta (Kafka, Murakami, Gabo...), egia esan, Oyamadaren idazteko modua oso ederra da. Asko gozatu dut liburuaren zati horretaz, zentzu askotan harrigarria ere bada eta.

Liburuaren bigarren eta hirugarren atalak, elkartuta daudenak, ahulagoak iruditu zaizkit, ziur aski ordurarte irakurketa zoragarria iruditzen ari zitzaidalako eta narrazioan ebakidura nabarmenegi bat dagoelako, narratzaile aldaketa batekin batera. Bigarren eta hirugarren atalak lehenengoarekin loturarik ez dutela eman dezaketen arren, pertsonaia berak direla ulertzen da (sekula aditzera ematen ez bada ere). Hori iruditu zait, bederen.

Uste dut liburuaren argumentu surrealista nagusiarekin jarraitu izan balu, istorioak asko irabaziko zukeela. Hala ere, liburu interesgarria da eta Japoniako literatura gehiago irakurtzeko gogoarekin utzi nau.

Ziurrenik Sōsekiren lan honek dituen puntu komiko asko galdu ditut bere kulturarekiko ezagutza faltagatik, hala ere, barre dezente egin dut liburua irakurtzen. Botchanen pertsonaia oso erraz laburbil daiteke: metxa oso motza duen gazteheldua da. Lotsagabea, bere ekintzen ondorioak kalkulatzen ez dituena, buruarina, gaizki hezia... baina seguruenik bihotz handi baten jabea ere bada. Arazoa da edozein pertsonak engaina dezakeela proposatuz gero.

Liburu honen idazkera zikina da (eta eskertzen da), edo behintzat niri, Zekale artean harrapaka liburua baino zikinagoa iruditu zait. Pertsonaiek ezberdintasun bakarra dute: Botchan Holden baino 10 urte zaharragoa da eta kilometro askotara bizi da.

Nobelak, gainera, modernitatearen eta tradizioaren arteko etengabeko lotura hausteko gai ez den mundu bat erakusten digu. Eta hori gutxi balitz injustizia eta hipokrisia moral batek gidatutako mundu bat, Botchanengandik hurbil sentiarazten gaituena. Azken finean, hipokrisia eta injustizia unibertsala baita.

Munduko tramarik onena bilatzen baduzu, liburu hau ez da zuretzat. Hala ere, gomendagarria da.

Kobane calling bukatu berritan irentsi dut No sleep till Shengal eta eskertzen da, gauzak fresko nituelako. Ertz asko ditu, nahiz eta, bikain azalduta dagoen.

Irakurri ditudan Zerocalcareren komiki guztietan bezala, gehien gustatu zaidana pertsonak erdigunean jartzeko duen gaitasuna da eta, prozesu iraultzaileaz gain, komikia osatzen duten pertsonen istorioak kontatzeko eta transmititzeko duen gaitasuna. Momentu batetan esaten du ez dela pertsona sentsiblea, bada, komiki hauekin guztiz kontrakoa erakusten du: sentsibilitate berezi batek blaitzen duela.

Kobane caliing bezala, No sleep till Shengal ere konfederalismo demokratikora hurbiltzeko balio du.

Irakurketa gomendagarria.

Komiki hau izugarri gustatu zait eta asko disfrutatu dut. Rojavari eta herri kurduaren borrokari buruzko begirada berezia eta zorrotza eskaintzen digu (batez ere Daesh-en faxismoaren eta hura sustatzen duten gobernuen aurkakoa). Oso modu praktikoan azaltzen du pertsona kurduen aldarrikapen historikoei buruz duen ikuspegia: konfederalismo demokratikoa, PKK, YPGak eta YPJak... iraultzaren argi eta ilunekin, ñabardurekin eta kontraesanekin. Siriako, Turkiako eta Irakeko bidaiak eta bizipenak oso interesgarriak dira munduaren zati horretan eraikitzen ari direna ulertzeko.

Biji Rojava!

lucas guztiak ez dira berdin zahartzen beharbada urte horietan guztietan benno von archimboldiren liburu gehiago eta gehiago pilatu dituztelako ulises limaren poesiarekin batera ohe azpian edo orain esna lo egiten duzulako amalfitano baina ez duzulako amets egiten lo zaudelako edo oinak hotzago dituzulako bigarren irakurketan edo aurreko gauean vodka baso bat hartu duzulako sugearen klubarekin horacio edo badakizulako erloju bat oparitzen dizutenean benetan nahi dutena zu izorratzea dela julio edo zuhaiztietan poesia idatz dezakeelako celestinok edo hilkutxa batetik bestera hildako batekin hitz egin zenuelako dagoeneko pedro

ez-dizut-esango-esperientzia-liburutegi-batekin-etengabeko-harremana-izatean-lortzen-ez-denik-baina-liburutegiaren-gainetik-esperientzia-gailentzen-da esan ei zuen bolañok pintada batetik gafak erori eta apurtzean

berdin dio bigarrenez irakurri duzunean parisko rue des eauxeko postal desberdin bat usaindu baduzu hegan egiten duten sits hori-horiak eta aski aske-askeak epopeiak diren bitartean mauricio

etahaudaidatzidezakedaniruzkinikonena eskerrik asko erraietako errealismoari eta ulertunahiduenakulertukodu liburu puta hau marabilla bat dela

Zer aurkituko dugun liburu honetan? Beste gauza asko aipatzeko baliagarria izango den Magallaesen eta Elkanoren itsasaldiaren inguruko kronika bat. Amonak bere bilobari kontatuko diona eta Aresek itzel koloreztatuko duena. Elkarrizketa formatua oso erosoa da liburua irakurtzeko eta umearen ateraldiei eta umoreari bide emateko. Oso gustura irakurtzen da eta amaitzean ulertutzen da zergatik den garrantzitsua harrikoa egitea.

Egia esan, oso ipuin liburu gutxi irakurtzen ditut. Formatu hori ez zait gehiegi gustatzen, nahiago ditut eleberriak. Beharbada, ipuinei lehenago aurkitzen dizkiedalako akatsak eta gutxiago barkatzen dizkiedalako.

Hori esanda, liburu honetan ez dago akatsik. Esan beharra daukat asko gustatu zaizkidala liburua osatzen duten ipuin guzti-guztiak.

Mamu oso ukigarriei buruz idazten du. Une jakin batzuetan, denok sentituko ditugun horietaz. Asko gustatu zait nola idatzita dagoen, oso delikatua da prosa zentzu horretan. Paragrafo batzuk poesia dira.

Oso sentimendu humanoak ulertzeko eta edertasuenez transmititzeko gaitasuna ere gustatu zait, gehien.

Konplexua bezain adiktiboa. Ni behintzat erabat harrapatu nau lehen orrialdetik. Kontatzen digun istorioa erakargarria da eta transmititzen dituen historiaren zertzeladak oso interesgarriak.

Pertsonaien kopuruari dagokionez, esan behar dut hasieran beldurtu ninduela kopurua ikusteak, baina lortzen du pixkanaka zu haietara egokitzea eta ez dizu memoria ariketa handirik eskatzen. Pertsonaiei buruz esango nuke (eta hau asko gustatu zait), kontrapuntu oso interesgarriak daudela beraien artean. Kontrapuntu horiek sortutako "tentsio" uneek irakurketa are interesgarriagoa bihurtzen dute: ez delako lerratzen egia bakar batera une oro. Zentzu horretan, badira esaldi eta ideia batzuk ausartak iruditu zaizkidanak.

Irakurketa gomendagarria, zalantzarik gabe.

Ariketa zintzoa egiten du Iñigok liburu honetan. Seguruenik ez da erraza izan jendartearen aurrean horrela biluztea, beraz, meritu handia du. Gaixotasun mentalen gaia zaindu beharreko gaia da eta oso baliatzuak dira honelako bizipenak (ez da euskaraz aurkituko duzuen bakarra. Eskerrik asko guztiei).

Uste dut merezi duela tartetxo bat eskaintzea eta esperientzia hau ezagutzea. Zeren, agian (eta hobe hala ez balitz), zer gertatzen den identifikatzen jakitea laguntza eskatzen jakiteko lehen urratsa izan daiteke.

Sandersonek ondo egiten dakiena aurkituko duzu liburu honetan, baina desberdin: imajinatu ezazu Hoid-ek beste saga batzuetan kontatzen dizkigun mokadutxo txikien oturuntza. Hori bakarrik eta hori guztia.

Maitagarrien ipuin desberdin gisa balio dezake. Baita abentura liburu gisa ere. Eta bere horretan irakurri badaiteke ere, gehiago disfrutatzen da Cosmerea-ren inguruan zertxobait badakizu.