Kritikak eta Iruzkinak

Palestinako gatazkaren harira irakurri dut liburu hau. Haien biziraunaren eguneroko gordintasun eta mixeri horien bila joz orri-artera. Eta bestelako zerbait aurkitu dut. Jon Glanvillek hitzaurrean diona pasa zait. Gatazka zeharka agertzen dela. Kontu ttikiak dira, orohar: haurtzaroaren amaiera, amoranteak, emakumearen eredu estua, sexua, zapatak, bidaiak... eta horiek guztiak intifada edo gatazkaren paisaiaren gainean. Eta ze gustura irakurri ditudan! Fintasun eta maitasun handiz ekarriak daude euskarara. Finean, ez da harritzekoa bestelako gaiez idaztea, halaxe egiten dugu gurean ere. Gainera, antza denez, zentsurari ihes egin behar izan diote, adibidez, sexualitateari dagozkion gaietan: hizkuntza mozorrotuz. Polita da. Ipuinak direnez, ez du irakurketa jarrairik eskatzen. Eta halaxe egin dut nik, beste liburuekin tartekatuz. #paperjalezozketa

Errekako ur bixiena bezalako hizketa musikatua dut gustokoen; zer esanik ez garaiotan, geroz eta garestiago zaidanetan. Hartaz, urregorria balitz bezala hartu dut Uxueren ahoz belarriko hau. Eta nola gustatu, gainera! Baita Begoñaren marrazki itxuraz xinpleen indar eta edertasuna.

Gustura irakurri dut liburua. Finean, modu batera edo bestera, denoi eragiten digu irakaskuntzak. Pedagogia eraldatzailea da berea. Feminista. Eta are garrantzitsuagoa dena, bazterreko baten begietatik hausnartutakoa: emakume beltza. Ohiko formatu akademikoetatik aldenduta dago bere lana. Eta hala ere, nire ezezagutza maila handia da egile askoren aipuei dagokionez. Subjektu kolonizatu batek egarria daukala dio. Eta zikinkeria pixka bat duen uretatik bezala edan duela hainbat egileen lanetatik bere ikuskera osatzeko. Lehen munduko pribiligiodunek aldarrikatu dezakete ur garbiaren erabilera. Baina hori ez da erreala. Kolonizatua ixiltzeko modu bat izan daiteke. Akaso, euskaldunontzat, kolonizatuta gauden aldetik, beltzen begirada oso pedagogikoa da guretzat. Gainera, ikasgela bakoitza ezberdina da, eta estrategiak aldiro aldatu behar dira. Eta hemen esperientzia eta proposamen pila dakarzkigu.

Benetan, gogo handiz hartu dut liburu hau; Xabier Mendigurenek ere halatsu idatzi omen du. Eta gustatu zait nola ekarri duen paperera pasarte xehe oro, bere intuizioaren miran irudikatu dituenak, kontatu dizkiotenak, irakurritakoak, eta nola bihurtu dituen literatura. Eta bai, oso latza izan zen, eta da oraindik ere.

Eserialdi pare batean irentsi dut liburua. Erraz Irakurtzen da, txikitxoa da. Administrazioak etxegabeak nola jipoitzen dituen jakiteko, eta, pobrea askatasuna galdu duen pertsona dela ulertzeko ezinbesteko irakurketa da.