Erabiltzailearen profila

@mikelgs Bai, bai, galizieraz irakurri dut. 😅 Badut lagun bat Galizara doanero Nos diario irakurtzen duena eta izugarria iruditzen zitzaidan. "Nik baneki", "nik ahalko banu" eta holakoekin burua berotzen nuen. Gu Galizara askotan joan gara oporretan eta halako batean otu zitzaidan saiatu behar nintzela ni ere libururen batekin. Duela hiru urte edo izanen zen lehenbizikoa. A Guardako liburu-denda batean nire desioa aitatu eta liburu nat gomendatu zidaten. Erreza da. Lehen aldian bistakoak diren hitzekin ohitzea da kontua: Nai madre, pai padre, ollo ojo, pechar cerrar... etab. Eta gero hiztegi bat eskura edukitzea hitz zailagoentzat. Bigarrena errezagoa egin zitzaidan, hirugarena gehiago... eta holaxe gaur arte. Landa giroko hiztegia duen liburu bat suertatu zait zailena ezagutzen ez nituen hitz mordoa zekartzalako. Baina bai. Oso ariketa polita eta gonendagarria da. Idazle asko ezagutzeko aproposa. Azken hau gazteleraz irakur daitekela ikusi dut. Katalanerarekin saiatu izan naiz ere baina horko aldapa gogorregia egin zait. Hiztegirako buelta maizago egin beharra. Saiatu egunen batean, gustatuko zaizu! 😜

Liburu zoragarria iruditu zait Nailía. Lía izeneko emakume baten bizitza du kontagai. Eta Lía bera da narratzailea. Baina ez beti, atalka-atalka, laburxeago bada ere, gainerako pertsonaiak ere narratzaile bihurtzen direlako. Líak bere bizitzaren oroipenetatik tira egindakoan ezagutuko ditugu gainerako guztien bizitzak: bere senarrarena, Simple izeneko lagunarena, seme-alabena, Soledadena, eta Ricardorena, hain maitea duen lagunarena. Galizako landa giroko herri txiki basa batean hasten da dena. Liburu xamurra da, goxoa, humanoa eta, bortitza aldi berean. Líak urtetan familiaren giltzapean bizitako bortizkeri onartua duelako ardatz. Eta haren bueltako zailtasunak eta duintasun urratuak ekarriko dizkigu paperera. Sentimenduen korapiloen bizirauna. Pertsonen egunerokoa. Eta gaurkotasun handia du liburuak. Ederra baita pertsonaia guztien urtez urteko bizi xumearen ibilia ezagutzea. Gainera, esanen nuke, intuizioz bada ere, traketsa baita hizkuntzaren dudan ezagutza, oso maila aberatseko prosa darabilela Loli Rodriguezek. Bi sari jaso ditu liburuak, ez da harritzekoa, nabaria baitu ahozkotasunaren bizitasuna eta idatzizkoaren gorputza eta dotorezia, edo hala iruditzen zait niri.