Erabiltzailearen profila

Aurreko bi lanak baino gehiago gustatu zait Txoperenaren azkena, batez ere, kontamolde eta egiturari begira. Lesakako makina bat kontu amaieran aitortzen den zaldiaren erreferentzia argitzen dutenak. Bi plano: Mirenena eta Unairena. Bigarrena osoagoa iruditu zait pertsona(iari) egindako omenaldi bat, biografiatik ere baduen erretratu bat. Mirenek bere barne mundua erakusten du: nini baten ama, bikotekide, lagun, langile... Eta duela bost urte hil zen Unairen oihartzuna bizirik duena. Hala ere, marko eta aitzakia gisa (ere) funtzionatzen duen Mirenen gaurko egungo istorioan, garapen edo ondorioren bat espero nuen. Istorio horrek gaur egun mahai gainean jartzen ari garen hausnarketa batzuk azaleratzen ditu: harreman mota desberdinen garrantzia, amatasunaren inguruko erabakiak... Edozelan ere, azken aitortzak egileak dioen moduan Lesakari eskainitako liburua da, leku eta giro zenbaitez gain, gertaera batzuk ere jasotzen ditu.

Bi lagun handik neska bera Maite dute, bi lagun handi horiek punk musika talde bat sortzen dute. Maitasun istorio baten hari fin bat 80ko hamarkadako EHko musikaz blai, baita orduko giro politikoaz ere.

Eguneroko gertaera batetik heldu naiz liburura: klasean hitza monopolizatzen zuen ikasle baten harira. Lankide bati aipatu eta liburuan "ikasgelan hotz egiten du" atal bat gogoan zuela.

Atal horretatik aurrera hasi naiz liburua irakurtzen, erdialdetik. Hori amaitutakoan ekin diet lehen kapituluei, eta azken-azken laburrari.

Hizkuntzalaria da Fernandez, eta gure inguruan ezagun zaizkigun kontu batzuk azaltzeaz gain, ezezagun diren kontuak eta mundu zabaleko datu eta argibideak ematen ditu, modu pertsonal eta zorrotzean.

Nobela labur hunkigarria: eserialdi batean irakurtzekoa. Samurra. Protagonistaren zahartzean afasia eta jasotakoa eskertu barik sentitzen duen zorra erakusten du, ondoan dituen bi pertsonaiaren begiradatik kontatua. Estilo soila eta euskaraz bizitzeko itzel ekarria.

Latza. Bidegabekeria, inpunitatea, ustelkeria, zapalkuntza, faxismoa.

Astindu emozional handia izan da niretzat: tarteka liburua alde batera uztekoa. Halako injustiziak ezagunak diren arren, samina ezin da saihestu.

Guillem Agullóren kasua bera interesgarria da, baita idazleak hartu duen bidea, sei kapitulu eta epilogoa. Kapituluetan atal laburrak: senideen ahotsa, lagunena, ezezagunena, "egunkariko" txatalak, txostenen pasarteak, gertaerak... Kronologikoki, baina hariekin puzzlea osatuz. Guztiek osatzen dute kontaketa mingarria.