Erabiltzailearen profila

Gustura irakurri dut. Argumentua ez-ezik, eleberriaren kokapena (bai espazio eta denboran) eta benetako pertsonak pertsonaia bihurtzea gustatu zait. Aldaketa handien garaia, dudarik gabe, eta nik liburu honetako amuari irentsita, aurretik ez nekizkien gauzak ikasi ditut Donostiako setioaren edota Whitworth sistemaren inguruan. Eskura ere izan dut planoa, Ponsolen ibilaldiak jarraitzeko. Ondo dago idatzia eta liburuaren erritmoa ere bizitzen doa, agian amaiera azkarregi etortzeraino.

"Jacoben liburuak" eta gero, banuen gogoa Tokarczuken beste zerbait irakurtzeko, desberdina. Liburutegian hau aurkitu eta ekin nion irakurtzeari. Nobela beltz tipiko bat espero ez nuen arren, sorpresa atsegina hartu dut irakurtzerakoan. Protagonista da liburuko ardatza, eta bera gehiago ezagutuaz batera joaten gara istorioari buruz ere gehiago ezagutzen. Zubien ingeniari ohia izandako eta astrologo amateurra den adineko emakumea da protagonista, Txekia eta Polonia arteko mugatik hurbil dagoen goi-ordoki hotz batean bizi dena. Bere ikuspuntu partikularretik joango gara ikertzen ehiztari batzuen heriotzarekin gertatutakoa.

Gustura irakurritako liburua da. Itzulpen lan bikainak ere lagundu izan du sentsazio horrekin irakurtzen.

Beno, Abercrombieren bigarren trilogiaren lehen liburua da hau, aurreko trilogia baino belaunaldi bat beranduago girotua. Kasu honetan, jada bere fantasiazko munduko leku zentrala den Midderlandera industrializazioa heltzen da, horrek dakarren garapen teknologiko eta giza miseria guztiekin.

Oro har, gustura irakurri dut, Abercrombieren idazketa estiloa lehen trilogiatik asko findu da baina hor daude bereak dituen aspektuak: inguruaren kritika, pertsonaien deskribapen eta sakontasun bikaina... Gomendagarria, baina hastekotan, ni hasieratik hasiko nintzateke, hots, lehengo liburutik.

Beste behin, Paco Rocaren maisulana. Zahartzaroa eta alzheimerra moduko gaiak ikutzen dituena, egoitza bateko egunerokotasuna erakutsiz, bertan sartu berri den banketxe zuzendari ohi baten pausuei jarraiki. Hasi eta amaitu azkar egiten den liburua da, baina horrek ez du arina bihurtzen, errealitatea aurrez aurre jarri eta hunkituarazteko modukoa baita.

Ezjakintasunetik, horrekin zer esan nahi du Azurmendik, Leizarragaren lanen atzean hainbat itzultzaile daudela?

Narrazio sorta bat da liburu hau. Bertan, XX mendeko lorpen zientifiko nagusi batzuen (Bosch-Haber prozesua, ABC kongetura, mekanika kuantikoa...) kontaketa egiten du, fikzio maila desberdinak erantsiz istorio bakoitzari. Narrazioek asko jokatzen dute istorioen "albo-kalteekin", izan lortutako asmakizunen edo hauen deribatuen aplikazio beldulgarriak, edo izan asmatzaileek ordaindutako prezio pertsonal altua.

Orokorrean, irakurgai entretenigarria da, erraz eta gustura irakurtzen dena. Gustatu zait. Hori bai, argi izan behar da istorioek badutela fikzio osagai garrantzitsua (eta sentsazionalismo pixkat?) , nahiz eta termino eta kontzeptu zientifikoak eta hauen azalpenak egokiak izan.

Zaila egiten zait liburutzar honen kritika egitea. Olga Tokarczuk nobel saridunaren "obra magna" modura deskribatua izan da.

Funtsean, XVIII mendean bizi izandako Jacob Frank mesias juduaren bizitzaren istorio fikzionalizatua da, batez ere Poloniar Lituaniar Batasunean gertatzen dena (gaur egun Ukrainako lurrak direnetan). Dena den, pausu azkar eta literatura arina duten fikzio historikoko liburu bat gehiago espero duen irakurleak beste zerbait aurkituko du. Irakurketa egiteak esfortzua eskatzen du. Toki eta pertsonaia asko jorratzen dituen liburua da eta batzuetan zaila izaten da hariaren jarraipena egitea. Nire kasuan, bigarren laurdenean batez ere.

Jacob-en bizitzaren kontakizuna egiten duen liburua da, baina hori baino askoz gehiago ere bada. Jada desagertua den Europa bateko geografia eta gizartearen argazkia da, eta erlijoaren (ez bakarrik judaismoa), politikaren eta filosofiaren inguruko hausnarketak ditu, nobela hau epiko bihurtzeraino. Irakurri dudan libururik onenetarikoa, zalantzarik gabe, nahiz eta hilabeteetako esfortzua eskatu didan.