Izen baten promesa

Oso gustura irakurri dut Hedoiren liburua. Erritmo egokian eta era ordenatuan kontakizun ezberdinak aletzen asmatu baitu. Aitaren dolua du kontagai nagusia, eta haren inguruan ardazten dira kontalari ezberdinek dakartzaten istoriak. Idatzi gabeko Iruñea baten lekukoa da. Nik bizi ez baina gurasoen oroitzapenetatik ezagunak zaizkidan hainbat pertsona eta une agertzen dira. Esaterako: Artajo eta Asurmedi Muthikoko mendi taldetik ezagutzen zituzten; amak Potasasen egiten zuen lan; osaba, Merced kalekoa dugu, Emilianoz galdetuta, izena ezaguna egiten zitzaion arren ezagutzen ez zuena. Baina Iruñea komunista horren antolamenduaz ezer gutxi nekien. Liburu interesgarria, beraz.

Gogorra egin zait irakurketa, baina oso azkar amaitu dut irakurtzen. Aitor ezagutu nuen eta Hedoi ezagutzen dut, baina Pandemiak agurtzeko aukera ere kendu zigun, eta egin beharreko bidea egin dut Aitorren heriotzaz gehiago jakiteko eta Hedoi lagunaren dolu prozesua ulertzeko.

Bidean, bi ildoetan ikasteko aukera izan dut. Alde batetik beste Iruñerri bat ezagutu dut 1970eko hamarkadako Liga Komunista eta inguruko bestelako erakundeen militanteen ahots indibidual eta kolektibotik gordin eta zehatz kontatua. Ezagutzen ez nuen Iruñerri bat militantzia komunista erradikalaren betaurrekoetatik, eta bizitza eta tokien gaur egungo errepasotik.

Bestetik oinordekotza, politikoa eta intimoa aldi berean, jasotzearen pisua eta ardura, Hedoik jaso duela sentitzen duena, Aitor eta Pilarrengandik, baina baita ezagutu ez dituen beste askorengandik. Nire burua errekonozitu dut lehen aldiz berdin, beste hari batzuetan oinordekotzaren pisuarekin.

Doluari buruzko liburua ere bada, azkarregi joan denaren memoria eginez egindakoa, oinordekotzaren bitartez bidea egiten jarraituko duen dolu bati buruzkoa.