Kritikak eta Iruzkinak

Eta tira, beti gertatzen jatan legez, etxatak sinesgarrixa egitten XVIII mendeko Alikanteko etxekoandre eta mariñelak gazteleraz irakortzia, gitxiago gaur eguneko espresiñuekin. Badakitt ez dala garrantzitsua, eta leku exotikueri buruz norbere hizkuntzan idatzi dirazen gauza guztien modura, abstrakziño bat dala, baiña tira, etxuat galtzen esperantzarik pajiñetan zihar balentzianuan aztarnaren bat aurkitzeko...

Pertsonajiak plano xamarrak (idazliak bere tesisak aurkezteko atxakixak) eta lehelengo kapitulotik, gero argittuko dirazen "misterixuak" usaindu lajeikez. #CaptainObvious

Kalidade literarixua #meh , baiña gaixa interesgarrixa danez, aurrera. XVIII-XIX mendeko piratak Herrialde Katalanetan. Ea March bankeruen arbasuak agertzen jakuzen... 😈

Liburu honetatik gehixen gustau jatana, zati haundi baten, griña faltia dok. Beste era batera esanda: kontatzen dana kontauta (Jaengo makisak), idazlian hautua (aldekua), eta karga emozional haundixakin, oso normala izango zuan panfleto batek urtetzia, sloganez eta aldarriz betetakua. Eta ez dok. Sinisgarrittasunian asko irabazitta.

"...que llevaba una pistola en el bolsillo y que entró gritando que hijos sí y maridos no, como antes de la guerra...". Zelako irudi ederra, emakume gazte armatu eta independientiak.

Idazkeria ez dok melodramatikua (eta izan zeikian!). Asko eskertzen dok hori.

Plot twist honetan, interesa biderkatuta: onak/gaiztuak mugia lausotzen; Portugesa Nino zulotik erreskatatzen; nagusi eta ume baten arteko adiskidetasun arraro eta ederra.

"...para hacerse el pincel tenía que arrancar un manojillo de cerdas del cepillo de la ropa, que ya tenía más calvas que uka compañía de veteranos". 😂 Miseria erdixan, umoria gordetzia gauza haundixa dok.

Begiratu behar izan juat: pleita espartopedia.com/index.php?title=Pleita

36ko gerra osteko gauza asko irakorritta jaukadaz, baiña Andaluzian girotutako honek ezohiko ikuspegi bat emoten jok: makis lurralde baten, herri txiki bateko guardiazibil baten semiana, kuartelian (etxe barruan) gertatzen dirazen gabeko atxiloketa, galdeketa eta paseilluen barruko bizipena. Izua nagusi zala askotan entzun bai, baiña sekulan etxuat ikusi hain ondo azalduta.

Begiratu bihar izan juat: pipirrana es.wikipedia.org/wiki/Pipirrana

8 laguneko kuadrillan giza-tipo ugari topau leikez. Horri heltzen jetsak Morillok maittasunan eta desiuan bide korapillotsu batzuk aurkezteko: "betiko laguna" maitale izaterako pausua; pasiño suntsitzaillian eta harreman erosuen arteko aukeria; kuadrillako fuckerran paper katalizadore xelebria... Ondo egindako liburua dok, nahiz eta amaiera zoro/esperantzaz betetakua pixkat lekuz kanpo geldittu.

Tomasek eskolan irakorri biharreko liburua ekarri, eta Morillona zala ikustian, tak! ez najuan dudarik euki. Eta irakorri ahala, idazle honen gaiñian dakaten iritzixa berresten juat: idazkera bizixa, kontu interesgarrixak, gaztien adimena gutxietsi barik. Asko gozatzen najabilk.

Hau ez dok liburu haundi bat (literarixoki, esan gura juat). Baiña, benetan bizi izandakuan zirradia jaukak barruan, argi-illunekin (denpora kolonialian, europarron ikuspegixa nahikua inpresentablia zuan) eta punpalasterrian hartutako oharren freskotasunakin. Kolonoak kolono, idazliak begirada garbixa mantentzen jok zati haundi batian, eta "baltz" kontzepto uniformiak ezkutatzen dittuan izaera eta kultura ugarixak bereizteko gai dok. Pelikuliakin, zerikusi gitxi; artelana ha be, baiña beste era batekua. Bixak onak!

Liburuan bigarren zatixian, egunkari pertsonalbaten 5opau leikiazen ale zirriborratuak, batzuk ederrak, asko ulergaitzak eta amaittu bakuak, seguraski Dinesenen benetako izatia gehixen argitzen dabenak.