Oso gustura irakurri dut Arantza Lizartzaren lehendabiziko lana. Medikua da bera eta bere baitako ebakuntza gelatik atera dira poemaok. Trakestaz dituen eskuen fintasun eta dotoreziaz ekarriak. Aitaren dolua du idazgai, medikuen motxila aipagai. Eta hanka-sartzeak, kezkak, gaitzak, segurtasun falta eta gizarte gaiak, besteak beste. Hainbatetan, ahapaldiz ahapaldi doazen esaldien luzetasunak harritu nau. Baita gustatu ere! Liburu ederra da, zinez.