Azal biguna, 149 orrialde
euskara hizkuntza
Pamiela(e)k argitaratua.
Beti esan izan da gai nagusi bi daudela literaturan: maitasuna eta heriotza. Iritzi zabaldua da, gainera, maitasunari buruz idatzi izan dela gehien, maitasuna izan dela protagonista poemetan, bertsoetan, kopletan, kantuetan... Saiakera hau, ordea, ideia horri aurre egiten ahaleginduko da, heriotzari asko kantatuko zaiola erakutsi nahi du, gerrari, hilketei, odolari. Izan ere, odola beti kantari. Hori gutxi balitz, sorpresa bat ere badakar liburuak: orain arte anonimotzat hartu dugun bertso-sorta baten («Muñagorriren bertsoak») egilea deskubritu dugu… Baina ez da hor kontua amaitzen: sinesteko zaila bada ere, gaur egun munduan oso izen handikoa den persona baten senidea izan zen sortzaile hura. Horra liburuaren muina beraz: euskal literaturan ekintza bortitzek, odolak azken fi nean, izan duten presentziaren azterketa kronologikoa eta bertso-sorta ezagun baten egiletzaren bilaketaren emaitza.
Entsegua baiño, garai baten erabillittako espektakulo baten gidoiak, txukunduta eta tolostuta, dok liburu hau. Oso irakorketa atsegiña edozelan be, epilogo kortapedosa kenduta. Gaixa potzu haundi eta sakon bat da, eta berau aurkezteko lagin esanguratsuak etaratzia aukera egokixa dok (bestela, dato guztietan itto!).
