Bakarrik jaio eta bakarrik hiltzen gara. Bitartean, hari ikusezin baten gainean orekari eusten saiatzen gara eta argazkiak ateratzen dizkigute. Gu argazkitakoak izaten saiatzen gara, baina ez gara. Gu argazkiaren atzean dagoena gara, irudiaren ertzetatik kanpo dagoena, eta bizitza ez da lerro zuzen bat, ibili ahala etengabe josten eta askatzen ari garen armiarma-sarea baizik. Ipuin-bilduma honetako pertsonaiak amaraun horretan bertan daude harrapatuta, beren beldur eta frustrazioekin, beren amets eta esperantzekin. Patua izan da aurreikusi ezin zuten egoera horretara eraman dituena, une ahulenean erabakitzera behartu dituena, kameraren objektiboaren aurrean irribarre egitera behartu dituena. Baina ez lukete han egon behar.
Oso gustora irakurri dudan ipuin-bilduma. Ipuinek elkarren artean sare bat osatzen dute, lekuak, pertsonaiak, familia…errepikatzen, lotzen joaten zara ipuinak irentsi/irakurri ahala. Ipuin solte pilo horrek ondo harilkatutako nobela bat dirudi.
