De dag dat de keizer hoffelijk mijn tranen droogt

Original title みずから我が涙をぬぐいたまう日 (Mizukara waga namida o nuguitamau hi).

In De dag dat de keizer hoffelijk mijn tranen droogt brengt Oë een ervaring onder woorden die op hem, als tienjarige jongen, diepe indruk heeft gemaakt: in augustus 1945 maakte de Japanse keizer bekend dat Japan capituleerde; het verheven wezen met de onbeperkte macht bleek te spreken met een stem die niet verschilde van die van andere volwassenen. Met behulp van westerse romantechnieken dringt Oë diep door in het traditionele Japanse denken, warin de keizer-figuur nog altijd een belangrijke rol speelt. Op zijn kamer in een ziekenhuis probeert een vijfendertigjarige Japanner af te rekenen met zijn verleden, dat onder de doem ligt van gebeurtenissen uit de dagen van de Tweede Wereldoorlog. Aan zijn ziekbed gezeten noteert een totuliste, die uiteindelijk zijn vrouw blijkt te zijn, wat de hij-figuur als testament wil naleten. Zijn gedachten en pogingen te herinneren concentreren zich hoofdzakelijk op de man, zijn vader, exponent van een extreme keizersgezindheid, en de moeder, wier vader wegens hoogverraad tegen de keizer ter dood is gebracht - een schande waaraan ook haar zoon zich uiteindelijk niet kan onttrekken.

Gevolgd door een interview met de auteur.