The gate =

Mooi boek. De hoofdpersoon is een man die dingen op hun beloop laat en actie het liefste uitstelt, ik kon me goed in hem vinden. Hij heeft zich met zijn vrouw van de buitenwereld afgekeerd. Later blijkt dat een reactie op de zonden uit hun jeugd. Wat er precies is gebeurd wordt niet helemaal duidelijk: er is van hun affaire schande gesproken, maar wat er zo schandalig aan was? Iets waarom ze zich nog tientallen jaren schuldig zouden voelen? Iets waarom een vriend heeft moeten vluchten naar Mantsjoerije? In het nauw gebracht door de terugkeer van die vriend (nogmaals, waarom?) en gekweld door schuldbesef gaat de hoofdpersoon naar een zenklooster. Maar ook daar heeft hij het gevoel te falen en tekort te schieten in wat van hem verwacht wordt.
De titel van het boek, 'de poort', verwijst naar de poort van het klooster. Hij is daar wel binnengelaten, maar in feite wordt de toegang hem ontzegd.

Net als in De lege spiegel trouwens is het afzien in het klooster: mediteren in de vrieskou terwijl alles pijn doet en moeten nadenken over een onzinnige vraag (hier: waar was je gezicht voor de geboorte van je ouders?).