🐧 #SoftwareLibrea 🔐 #Pribatutasuna 📡 #BurujabetzaTeknologikoa 🧠 #KulturaAskea 🎒 #HezkuntzanLibrezale 📚 #Literatura 💬 #365egun 🇵🇸 #FreePalestine
This link opens in a pop-up window
4% complete! Dabid has read 1 of 24 books.
No estás solo en el universo. Y no estás solo en este viaje por el universo. Estás tumbado mirando el …
Verano de 2002. Miguel tiene veintiún años, la esperanza de encontrar a alguien con quien …
Trilogiari emandako amaiera oso zintzoa eta indartsua iruditu zait. Barrutik irakurtzen den liburua da, ezkutatzen ez dena eta erantzun errazik ematen saiatzen ez dena. Ezer leundu gabe.
Itxi ondoren ere, zurekin geratzen den liburu horietakoa.
Ondo, Villa de la Fuenten.
Verano de 2002. Miguel tiene veintiún años, la esperanza de encontrar a alguien con quien charlar de poesía y el …
Del autor de Al final siempre ganan los monstruos, la novela que presentó a Juarma …
Punki argi eta garbi kokatzen da errealismo zikinean: zuzena, deserosoa eta guztiz zintzoa.
Alexek laugarren horma hausten du eta liburutik ateratzen da bere istorioa apaingarririk gabe kontatzeko, harrapatzen zaituen ahots gordin eta hurbilarekin.
Irakurketa labur baina bizia, nobela bat baino gehiago aitorpen bat bezala sentitzen dena.
Del autor de Al final siempre ganan los monstruos, la novela que presentó a Juarma como un narrador virtuoso y …
Una novela coral, canalla pero tierna que presta oído y da voz a los que …
Nobelak hasiera zail samarra du, erritmoa eta pertsonaien tonua direla medio. Hala ere, irakurketak aurrera egin ahala, nabarmen egiten du hobera.
Pixkanaka-pixkanaka, asko aberasten da, eta pertsonaiek sakontasun handia hartzen dute. Narrazioak irakurlea harrapatzea lortzen du, eta liburua alde batera uztea ezinezko bihurtzen da sarritan.
Puntu indartsuenetako bat amaiera da: ezin hobeto eraikita dago, aurretik kontatutako guztiarekin koherentzia handia erakusten duelako.
Una novela coral, canalla pero tierna que presta oído y da voz a los que apenas pueden explicarse. Entre Faulkner …
Conmemoramos el 50.º aniversario de la publicación de la segunda novela de Stephen King con un homenaje a la primera …
Conmemoramos el 50.º aniversario de la publicación de la segunda novela de Stephen King con un homenaje a la primera …
Cuando en 1871 la intrépida y arruinada Philomela Drax recibe una carta de su abuelo …
...nobelak baditu bi mundu literario horietatik oso ezagunak diren gauzak: batetik, suspense iluna, harrapatzen zaituen tentsio hori, oso SK. Eta bestetik, gai soziala, guztiaren aurka borrokatzen diren pertsonaia femeninoak eta Austen gogorarazten dizun XIX. mendeko itxura hori.
Baina kontuz, argi gera dadila ez dela bietako baten kopia zehatza. McDowellek bere rolloa du: nahasketa gotikoa, thriller historikoa, beldurrezko txatalak eta grina indartsuengatik mugitzen diren pertsonaiak (mendekua, boterea, bizirautea...).
Leku batean egokitu beharko banu, thriller historikotik gertuago jarriko nuke, maitasun sozial hutsetik (hello, Austen) edo beldurrezko istorio batetik (hello, King) baino. Baina bi "aire" horien nahasketa hor dago eta, niretzat, horrek ematen dio hain ukitu originala.
Oso gomendagarria hau ere.
Cuando en 1871 la intrépida y arruinada Philomela Drax recibe una carta de su abuelo …
Blackie Books argitaletxearen "Hija de la venganza"-ren (Michael McDowell) promozio mezuek Stephen Kingen eta Jane Austenen arteko nahasketa gisa deskribatzen dute liburua. Eta egia esan, hitzaurreak Kingen estiloa ekartzen du gogora, eta liburuaren lehen zatiak, berriz, Harrotasuna eta aurrejuzguak liburuaren ukitua du, eta hori, bide batez esanda, primeran datorkio 1871. urtean kokatzen den istorio honi.
Neuri, behintzat, lehen 60 orrialdeek, bete-betean harrapatu naute. 🔨
Cuando en 1871 la intrépida y arruinada Philomela Drax recibe una carta de su abuelo en la que le confiesa …
Gehiago jasan ez, eta, azkenerako, egin behar izan du: bi urteko harremanaren ostean, Sheenak Manu …
Akabo gustura irakurtzen den nobela iruditu zait, estrukturak eta erritmoak laguntzen dute. Bereziki gustatu zait istorioak aurrera egiten duen erritmoa eta jorratzen dituen gaiak (tesia, bikotearen desegitea, erasoak...), gaur egungoak eta interesgarriak direnak. Tramak harrapatu egin nau hasieratik, eta irakurtzeko gogoa izan dut azkeneraino. Euskararen erabilera ere aipagarria da: naturala, artifiziorik gabea, baina oso ondo idatzia eta zaindua, eramaten zaituena. Euskaraz irakurtzera ohituta ez dagoen norbaitek ere gozatu ahal izango luke zailtasunik handirik gabe liburu hau.
Alderdi batzuek, ordea, ez naute hainbeste konbentzitu. Adibidez, Sheenaren pertsonaia ez zait guztiz sinesgarria egin, Manu Bartzelonara bueltatzen denetik aurrera. Ez dut ulertzen nola deritzon ideia hobea dela pertsona bat hiltzea (horrek dakarren guztiarekin: psikologikoki, poliziarekin...), bere bikoteak kartzela bihurtu duen harreman horretatik alde egitea baino. Izan ere, bikotekidea hiltzen duela dakigu lehen orrialdetik, baina ia damurik eta gatazka moralik ere ez du erakusten liburu osoan (poliziak harrapatuko ote duen beldur ere ez da!). …
Akabo gustura irakurtzen den nobela iruditu zait, estrukturak eta erritmoak laguntzen dute. Bereziki gustatu zait istorioak aurrera egiten duen erritmoa eta jorratzen dituen gaiak (tesia, bikotearen desegitea, erasoak...), gaur egungoak eta interesgarriak direnak. Tramak harrapatu egin nau hasieratik, eta irakurtzeko gogoa izan dut azkeneraino. Euskararen erabilera ere aipagarria da: naturala, artifiziorik gabea, baina oso ondo idatzia eta zaindua, eramaten zaituena. Euskaraz irakurtzera ohituta ez dagoen norbaitek ere gozatu ahal izango luke zailtasunik handirik gabe liburu hau.
Alderdi batzuek, ordea, ez naute hainbeste konbentzitu. Adibidez, Sheenaren pertsonaia ez zait guztiz sinesgarria egin, Manu Bartzelonara bueltatzen denetik aurrera. Ez dut ulertzen nola deritzon ideia hobea dela pertsona bat hiltzea (horrek dakarren guztiarekin: psikologikoki, poliziarekin...), bere bikoteak kartzela bihurtu duen harreman horretatik alde egitea baino. Izan ere, bikotekidea hiltzen duela dakigu lehen orrialdetik, baina ia damurik eta gatazka moralik ere ez du erakusten liburu osoan (poliziak harrapatuko ote duen beldur ere ez da!). Pertsonaia hotzegia (zentzu moral horretan) azken kapituluan aipamen arin batengatik izango ez balitz.
Gehiago jasan ez, eta, azkenerako, egin behar izan du: bi urteko harremanaren ostean, Sheenak Manu hil, eta izozkailuan gorde du. …
